شمارهٔ ۴۵۷

غزلیات

وجود من همه عیب است و یک هنر دارم
که گر نگار بیازاردم نیازارم

سلوک اهل طریفت مجوی از من مست
که من طریقت خود را ز دست نگذارم

بر آر مست به گرد جهانم ای ساقی
که بر نیامد کاری ز عقل هشیارم

به نیم جرعه دُردی که بر من افشانی
عزیز گردم اگر همچو خاک ره خوارم

هزار بار بگفتم که بار عشق تو را
بیفکنم از دل و دل نمی‌دهد بارم

ز عشق روی تو بیرون شدم چو مار از پوست
که هست مهر تو در دل چو مُهرهٔ مارم

برفت خواب جهانی ز نالهٔ ناصر
عجب که می‌نشود بخت خفته بیدارم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}