شمارهٔ ۴۹۲

غزلیات

فریاد ز چشم روسیاهم
صد آه ز گریه و ز آهم

هر شب ز غم فراق چون شمع
تا چند بسوزم و بکاهم

از گریه هزار آب شستم
اسپید نشد رخ سیاهم

ازکینهٔ دشمنان چه نقصان
کز عصمت دوست در پناهم

هر کس ز تو بر امید چیزیست
من از تو به جز تو می‌نخواهم

از پیش خودم مران به خواری
گر چه تو گُلی و من گیاهم

ناصر به تو همچو تیر یکتاست
تا کی چو کمان کنی دوتاهم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}