شمارهٔ ۱۰۶

غزلیات

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمد
مطلوب میسر شد و حاجات برآمد

بی کیف و کم آن کس که چو ما نطق خدا شد
چون عیسی مریم به سماوات برآمد

از مصحف روی تو به فال من درویش
گه نون و گهی سوره صافات برآمد

ابلیس چو پیچید سر از سجده رویت
مردود خدا گشت و ز جنات برآمد

صوفی که ندید از رخ تو معنی دل را
محروم ز الا شد و از لات برآمد

تا مصحف رخسار ترا دید وجودی
از دایره گلشن لمعات برآمد

تا خواند نسیمی ز رخت آیت رحمت
ایمن ز بلا گشت و ز آفات برآمد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}