شمارهٔ ۲۱۷

غزلیات

نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسن
ملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن

چه صورتی! چه جمالی! علیک عین الله
کمال حسن همین است و حد غایت حسن

از آفتاب جمالت زوال بادا دور
کز او به اوج رسید آفتاب رایت حسن

ز خسروان ملاحت تویی بعون الله
شهنشهی که بر او ختم شد ولایت حسن

مرا ز دانش و عقل این قدر کفایت بس
که تابع سخن عشقم و کفایت حسن

رخ چو ماه تو است آن که هست در شأنش
نزول سوره لطف و در او روایت حسن

کجا برم من بیدل ز جور خوبان داد
که خوبرو همه جا هست در حمایت حسن

خرد به توبه مرا ره نمود و عشق به حسن
زهی ضلالت عقل و زهی هدایت حسن

ملولم از دم واعظ، کجاست اهل دلی؟
که همچو گل ورقی خواند از روایت حسن

ز عشق مست شوی چون نسیمی ای زاهد!
اگر به سمع رضا بشنوی حکایت حسن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}