شمارهٔ ۱۷۸

غزلیات

وقت شد سبزه فرش در پیچد
ابر خرگه به یکدگر پیچد

آفتاب از کمین برآرد سر
پنجه ابر باد برپیچد

مسند سبزه نخل بگذارد
ز افسر غنچه شاخ سر پیچد

همه ذرات خاک بت گر را
تار زنار بر کمر پیچد

حسن و رنگی جهان نموده به وهم
سیمیا را بساط درپیچد

زاغ گرنه به حد کند پرواز
بهمش چرخ بال و پر پیچد

اصل بهتر که ترک فرع کند
پای در دامن اثر پیچد

دیده سیل بهار شد که جهان
به هم اوراق خشک و تر پیچد

تر و خشکی که کوه و صحرا راست
خرده لاله در شرر پیچد

زحمت خار و رنج خارا را
لاله در پاره جگر پیچد

ارغوان را که خون کند سیلان
ساعد از نوک نیشتر پیچد

بس فریب چمن «نظیری » دید
از بهشتش عنان نظر پیچد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}