شمارهٔ ۱۵

غزلیات

پیموده باده نرگس مست سیاه را
داده‌ست آب عربده تیغ نگاه را

یکسو فکن نقاب رخ همچو ماه را
خورشید را ز مردمکم کن نگاه را

بهر حجاب خیره نگاهان به حکم ناز
داده است جانشینی برقع کلاه را

امشب جدا ز سنبل زلفش کشیده‌ام
در گوش ناله حلقه‌ی گیسوی آه را

تقصیر در گناه اگر ما نکرده‌ایم
دانسته‌ایم لطف تو امید گاه را

مفتون چشم و خال و خط و زلف و کاکلم
آماده‌ام هزار بلای سیاه را

نورس به برق شعله شب از آه آتشین
کردم سپند مجمر دل مهر و ماه را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}