شمارهٔ ۱۱۸

غزلیات

در حلقه‌های زلف چو دل خانه‌ها گرفت
اول ز لعل مغبچه پروانه‌ها گرفت

چشمم به گریه زان لب میگون کشید جام
تسبیح داد از کف و پیمانه‌ها گرفت

فغفور دل کشید چو لشکر ز اشک و آه
در چین زلف یار پری خانه‌ها گرفت

نگذاشت دل به داغ غمش آشنا شود
آن تند خو که مشرب پیکانه‌ها گرفت

در هند زلف سود ز سودا ندیده‌ام
فال مکرّری دلم از شانه‌ها گرفت

هرکس که پاس سکّه از این قوم قلب داشت
مسکن چو گنج در دل ویرانه‌ها گرفت

غافل مشو ز حاصل احسان که ابر را
بخشید بحر آبی و دُردانه‌ها گرفت

مانع شده است سرکشی شعله را به چوب
هر کس جنون به سنگ ز دیوانه‌ها گرفت

از جام حرف دوست می وصل می‌کشیم
نورس گلاب از گل افسانه‌ها گرفت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}