شمارهٔ ۱۰۴

بخش دوم

ای کرده تلف عمر گرامی بمناهی
بگذر ز مناهی و مکن بیش تباهی

زین جمله مناهی که نمودی چه ربودی
بنمای چه داری تو ز عرفان الهی

عرفان الهی اگرت نیست چه حاصل
گیرم که شدی شهره تو از ماه بماهی

زین کهنه ونو حق نتوان یافت بتحقیق
نه از نمد فقر و نه از اطلس شاهی

پیری بطلب تاکه چه نورت بزداید
از چشم تو این رنگ سفیدی و سیاهی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}