شمارهٔ ۳۵۸

غزلیات

ز عکست آینه، چون آب در خروش آید
ز چهره تو قدح، همچو می بجوش آید

ز شوق اینکه خرامی چو سرو در بازار
گل از بهشت بدکان گل فروش آید

ز ناتوانی خویشم غمی که هست، اینست:
که ناله ام نتواند ترا بگوش آید!

بود سلام وداعم یکی، که پیش تو کس
چنان زخود نرود، کو دگر بهوش آید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}