شمارهٔ ۲۱ - استر بی‌علف

قطعات

ای خداوند که چون مرکب آهو تک تو
ناورد کره گر آهو همه مرکب زاید

مرکبی دارم و از حسرت یک مشت علف
بر علفزار فلک بیند و دندان خاید

نسبتی هست چو با اسب تو او را در اصل
گر ز پس مانده خویشش بنوازد شاید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}