شمارهٔ ۲۴ - به مفت نیز نیرزد

قطعات

زری که می‌طلبم دوش لطف فرمودی
ز من کسی نستاند به سد هزار نیاز

به مفت نیز نیرزد و گرنه هم خود گوی
که من چرا زر مفتی چنین دهم به تو باز

به هزل دست به دستش برند و اندازند
به جان رسیدم از این دست بر دو دست انداز

زریست لایق همیان و کیسهٔ تاجر
چرا که خرج نگردد به سالهای دراز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}