رباعی شمارهٔ ۴۴

رباعیات

آن شمع که دوش بود تب تا سحرش
صحت پی رفع تب در آمد ز درش

تب از بدنش راه‌گریزی می‌جست
فصاد جهاند از ره نیشترش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}