بخش ۱۸ - صفت شمّاعی

شهرآشوب کوچک

بینی چو جمال شمع ریزان
چون شمع ترا به لب رسد جان

چون شمع جبین چو بر فروزند
دل را بازند و باز سوزند

چون شان عسل شود از ایشان
هر روز هزار خانه ویران

گشت از رُخشان که هست گلشن
چشم و دل من چو شمع روشن

زین شعله دلم چو شمع گردید
سر رشته ی صد هزار امّید

دل ها چو ز جورشان گدازند
با سوز درون چو شمع سازند

آتش در سر چو شمع دارند
چون اشک ز چشم تر نبارند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}