بخش ۱۷ - صفت دلاک

شهرآشوب کوچک

دلاک که صاحب سر ماست
کام دل درد پرور ماست

در کف، تیغش، که هست سوزان
باشد چو فتیله ی فروزان

بنموده به چشم مرد آگاه
چون دسته ی تیغ خویش، آن ماه

با مرد و زن زمانه صافست
هم دسته ی تیغ و هم غلافست

چشم آنکه بر آن جمال بگشاد
بنشست بزیر تیغ او، شاد

از وی نشود دلش مکدّر
آن شوخ اگر به برّدش سر

چون غنچه ی نو شکفنه چیده
خندد به رخش سر بریده

آن قوم که محو آن جمالند
از دیدن جور بی ملالند

انگشت کنی به چشم ایشان
مقراض صفت شوند خندان

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}