بخش ۴۴ - صفت باسمه چی

شهرآشوب کوچک

از بسمه چی ای دلم هواییست
چون باسمه رنگ من طلائیست

شد زرد و ضعیف از غم دوست
هم چون ورق طلا مرا پوست

شاید آید به کار جانان
این خسته که قالبی ست بیجان

دل تنگ و امید دل فراخست
چون قالب او هزار شاخ است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}