بخش ۴۵ - صفت اتوکش

شهرآشوب کوچک

تا چند ز دوری اتوکش
باشم چو اتو میان آتش

گر روی دهد گذارمش پیش
مانند خم اتو سر خویش

جانان چو در آتشم دهد جای
مانند اتو ز سر کنم پای

از پرتو آفتاب رویش
پر باله بود خم اتویش

دارم چو اتو به راه او من
در پا شب و روز کفش آهن

در پهلو استخوان خزیده
چون تافته ی اتو کشیده

خم از نگهش به گاه دیدن
چون انگشتانه شد ز سوزن

کی هم چو اتو به او رسم من
گر کفش و عصا کنم ز آهن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}