شمارهٔ ۵۲

غزلیات

من توبه ز هر چه شیخ گوید پس ازین
صد بار اگر نماز و گر روزه بود

دورم مفکن ز دلستان بهر خدا
از بحر مگو که آب در کوزه بود

گر جان بدهم ز روی دلبر نظری
این بس که مرا ز دور دریوزه بود

ترسا بچه انجیل به من درس دهد
سودای زیارت که به جلعوزه بود

تنها نه «وفایی» به پری دلداده است
کز هر طرفش هزار دل سوزه بود

در مذهب خود قلندران می گویند
صد پای بس است اگر یک موزه بود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}