غزل 81 | پای‌بوس آن بت سنگین‌دل یاقوت‌لب
پای‌بوس آن بت سنگین‌دل یاقوت‌لب
آرزو دارم شبی تا روز و روزی تا به شب
مردم از شوق لبش تا کی ادب دارم نگاه
می‌روم گستاخ پیش و می‌کنم ترک ادب
کس مهل پیش من بیمار ای همدم مباد
نام او ناگه برم بی‌اختیار از تاب تب
من که عمرم رفت بر باد و به جانان زنده‌ام
مانده‌ام در روی او بی‌خود همی‌مانم عجب
روزی هرکس به قدر بخت باشد لاجرم
سنگ بیدادم زند نخلی کزو جویم رطب
خلق گویند آب حیوان عمر جاویدان دهد
باری ای آب بقا کُشتی تو ما را در طلب!
گرچه می‌گویند خلقی نام این مجنون به یار
خوش بود اهلی شنیدن تازی از لفظ عرب
فرم نو
تعبیر شما از این فال
نظر شما برای دیگران و برای بهتر شدن تعبیر خیلی مهم است. چند جمله بنویسید.
هنوز نظری تأیید نشده. اول شما بنویسید.
{{ c.body }}