شمارهٔ ۹۶۵

غزلیات

از داغ می اگرچه در آتش چو لاله ام
باری چو لاله سوخته یک پیاله ام

من خود چه اختیار به می داشتی و جام
گر پیر ره پیاله نکردی حواله ام

پیری بسال نیست بمعنی بود یقین
پیرم من و مرید شراب دو ساله ام

شادم ز خوان وصل بسنگی که میخورم
یعنی سگ بتان نه ز بهر نواله ام

اهلی بگوش غیر فغانم کجا رسد
هم او که زخم زد شنود آه و ناله ام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}