شمارهٔ ۱۱۲۰

غزلیات

خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکم
آبی زنم دیده دهی بر دل خاکم

شادی که برویم دگر از خاک چو سبزه
گر سایه سرو تو شود مایل خاکم

ای بحر کرم باز بیک موج عنایت
برهان ز جگر تشنگی ساحل خاکم

دل مرغ سر بام تو شد من سگ کویت
او قابل عرش آمد و من قابل خاکم

اهلی چو سر از خاک بر آرم بقیامت
جز سبزه حسرت نبود حاصل خاکم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}