شمارهٔ ۲۰۷

غزلیات

بیا که ساقی ما باده ی طهور دهد
ندیم بزم، ندای هوالغفور دهد

دلم بمجلس مستان حق پرست کشید
که داد عیش در آن زمره ی حضور دهد

قدم براه نه ایدل که آب نزدیکست
اگرچه خضر رهت وعده های دور دهد

دلی که نقد حیاتست پیش وقت شناس
چرا ز دست بسودای قصر و حور دهد

تو خود در آب فگندی متاع خود لیکن
اگر زوال پذیرد کرا قصور دهد

ز سنگ بادیه روشن شود زجاجه ی دل
چو یار عرض تجلی به کوه طور دهد

قضا چو دامن یوسف کشد بخون دروغ
ز گرد نافه ی چینش ولی بخور دهد

یکیست درد فغانی و محنت ایوب
خدای عز وجلش دل صبور دهد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}