شمارهٔ ۲۱۸

غزلیات

منم که دوست مرادم ز تلخ و شور دهد
مدام باده و نقلم بدست زور دهد

پیاله گیر که دست سپهر نتوان تافت
اگر نگین سلیمان به دست مور دهد

هدیه ییست که ترک مرصعینه کمر
شراب لعل ز پیمانه ی بلور دهد

مرا ز خاک در دوست بیش ازان فرحست
که سرمه مژده ی بینا شدن بکور دهد

قبول کن که به از کسوت ملامت نیست
ز هر چه دوست بدردیکشان عور دهد

بسی زبانه که در خرمنم زند گردون
چو آفتاب مرا جلوه ی سمور دهد

ز آب چشم فغانی چه خیزد ای بدخواه
سزای مردم بی درد خاک گور دهد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}