بخش ۱۳۳ - اشارة الی قوله تعالی ماعندکم ینفد و ما عندالله باق

دفتر اول

کل ما کان عندکم ینفد
دام ما عنده الی السرمد

وضع آن اندر آب و گل نبود
موضعش غیر جان و دل نبود

نشود حبه ای ازان ضایع
روز محشر شود به او راجع

خانه تن خرابه ایست کهن
لله و فی الهش عمارت کن

لقمه هایی که مشتهای دل است
بهر این خانه مشت های گل است

چون کفایت همی کند دو سه مشت
چند گل می کشی به گردن و پشت

گل مزن می نگویمت به گزاف
گل همی زن ولی به قدر کفاف

هست چندان بس از شراب و طعام
که به طاعت توان نمود قیام

ور فزایی بر آن سرف باشد
کی سرف مایه شرف باشد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}