شمارهٔ ۵۷

غزلیات

فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا
جبینت آینه صبحگه بس است مرا

مرا چه حد که شود ابروی تو محرابم
نشان نعل سمندت به ره بس است مرا

چه غم که شاخ امل غنچه مراد نداد
دلم که بسته ز خون ته به ته بس است مرا

حجاب شد سر زلف سیاه پیش رخت
همین علامت بخت سیه بس است مرا

به عشق کهنه که نو شد اگر گنه کارم
خط عذار تو عذر گفته بس است مرا

نگویمت گه و بیگه دلم نگه می دار
گهی ز چشم خوشت یک نگه بس است مرا

کنم به باده چو جامی دلالت صوفی
همین معامله در خانقه بس است مرا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}