شمارهٔ ۲۷۶

غزلیات

خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد
صد جان بها دهند اگر پا بیفشرد

مشتاق کعبه را ز بساط حریر به
ریگ حرم که در ته پهلو بگسترد

مویی شدم ز فقر و فنا کو قلندری
کین موی را به پاکی تجرید بسترد

گرمی مجو به مجلس واعظ که مستمع
گر باشد آتش از دم سردش بیفسرد

بر من به روز هجر ز جان نیست منتی
ایام مرگ را خرد از عمر نشمرد

من آن نیم که سرکشم از حکم تیغ او
صد بار اگر چو شمع سرم را ز تن برد

جامی حریف اهل درین بزمگه نیافت
بر وی مگیر خورده اگر می نمی خورد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}