جامی

شمارهٔ ۶۶۳

غزلیات

دهی شراب که بر نغمه رباب خورم
چو من خراب ربابم چرا شراب خورم

دهم به تشنه لبان کاسه شراب و دهان
کنم ز گوش و می از کاسه رباب خورم

سفال دردی مستان عشق ازان می به
که از خم فلک و جام آفتاب خورم

مرا چه حاجت بزم کسان چنین که مدام
ز خون دیده شراب و ز دل کباب خورم

ز وعده تو چه حاصل که تشنگی نبرد
به جای آب فریبی که از سراب خورم

مگو که می برهاند تو را ز تلخی هجر
که بی لب تو نه می بلکه زهر ناب خورم

ز بس که تشنه لبم بی لب تو چون جامی
شراب را چو به دستم فتد چو آب خورم

دیوان

موردی نیست.

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ poem.plain_text }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ poem.plain_text }}

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}