شمارهٔ ۱۸۲

غزلیات

خوش آنشعر سیه بر پرنیانش
بنفشه رسته گوئی ز ارغوانش

چو قدش گر بود سروی ببستان
نتابد رخ چو ماه آسمانش

و گر تابد چو رویش ز آسمان ماه
نباشد قد چو سرو بوستانش

بچوگان گوی مه بر بود زلفش
درین دعوی نه بس شاهد رخانش

ز عشقش گر چه خون شد دل ولیکن
نمیگویم بجز آرام جانش

چه سود ابن یمین را پند چون شد
درین سودا زیان نقد روانش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}