شمارهٔ ۱۳۳

غزلیات

مرا نیست بر خوردن باده باعث
بجز غفلت از عالم پر حوادث

چه جمعیت آید ز گردنده چرخی
که بر وضع واحد دوان نیست لابث

بده ساقیا می که بی بهره از وی
بود در همه شغل لاهی و عابث

ازان می که کنیت ابوالطیباتش
سزاوار باشد نه ام الخبائث

ازان می که سوگند تائب نگردد
ز شربش به شرع خردمند حانث

ازان می که مغنیست در کسب دانش
ز بسط اقاویل و طول مباحث

به می صرف کن جامیا هر چه داری
مکن صرفه چون ممسکان بهر وارث

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}