شمارهٔ ۱۷۹

غزلیات

آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ
مستی‌ست گوییا که نهد پا به راه کژ

چون تازه شاخ گل که تمایل کند ز باد
گاه از خواص باده شود راست گاه کژ

حرفی‌ست بر لطافت صنع دبیر دال
بر لوح عارضش سر زلف سیاه کژ

افتم خمیده پشت به راهش که دور نیست
در پای سرو راست که خیزد گیاه کژ

خواهی شکار صید مراد آه کش دلا
کمتر فتد ز صوب غرض تیر آه کژ

خوش خاطرم ز دوست به افسانه وصال
خواه آن فسانه راست بود زو و خواه کژ

جامی به چاه جاه مشو سرنگون فرو
بس مرد راست کو شود از میل جاه کژ

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}