شمارهٔ ۱۶۰

غزلیات

سهی سرو مرا بالا بلندست
لب جان بخش او خوشتر ز قندست

منم در عشق او نالان همانا
نمی‌داند شب هجران که چندست

کسی داند درازی شب هجر
که در زلف دلارامی به بندست؟

دل مسکین من در بام و در شام
به نار هر دو رخسارت سپندست

چرا آن دلبر نامهربانم
درخت مهر ما از بیخ کنده‌ست

ندارد با من دلخسته یاری
به غایت سرکش و بدخو و تندست

چو بدخویی نباشد در جهان هیچ
مکن جانا که کاری ناپسندست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}