شمارهٔ ۴۱۶

غزلیات

به بستان جهان ای سرو آزاد
ز جانت بنده گشتم تا شود شاد

از آن تا قدّ رعنای تو دیدم
ز چشم افتاد ما را سرو و شمشاد

چرا کندی ز بستانِ امیدم
درخت مهربانی را ز بنیاد

به کویت همچو خاک ره فتادیم
که یک روزت نظر بر ما نیفتاد

مکن زین بیش بر ما جور و خواری
برآرم ورنه از دست تو فریاد

ندارم بیش ازین صبر جفایت
به من تا کی پسندی جور و بیداد

سر و سامان و عرض و نام و ننگم
بدادم جمله از عشق تو بر باد

چه جای پند و قول هر حکیمست
که طشت عشق ما از بام افتاد

جهان را در سر و کار تو کردم
نیامد هیچت از جان جهان یاد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}