شمارهٔ ۴۴۷

غزلیات

کسی که تخم غمت در میان جان کارد
روا بود که جهان را ز یاد بگذارد

مکن ستم تو از این بیش نور دیدهٔ من
که دیده‌ام ز فراق رخ تو خون بارد

طریق دلبر من دلبریست باکی نیست
ولی چو برد دلم را بگو نگه دارد

دلم ببرد و به غم داد و قصد دینم کرد
به غیر دلبر عیار من که آن دارد

اگر به رهگذرم بیند آن جفاپیشه
ز ره بگردد و ما را ندیده انگارد

اگر شبی به وصالم نوازد او چه شود
ز جان من ستم روز هجر بردارد

تفاوتی نکند گر ز روی لطف و کرم
دمی ز صحبت و عهد قدیم یاد آرد

اگر به خاطرش آید که بگذرد بر ما
یقین ز طالع خویشم که بخت نگذارد

به هر ستم که کند بر دلم که دامن دوست
ز دست ما نگذاریم او چه پندارد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}