شمارهٔ ۸۰۱

غزلیات

نمی‌باید مرا منّت ز هر کس
که روزی ده تویی در عالم و بس

کسی خود نیست در عالم چو دیدم
مگر لطفت رسد فریاد هر کس

ز ناکس راه کس پیدا نباشد
جدا کن راه هر کس را ز ناکس

چو ما را در جهان غیر از تو کس نیست
به فضل خویشتن فریاد ما رس

منم چون خس به بحر بی کرانت
که روی بحر ممکن نیست از خس

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}