شمارهٔ ۱۲

غزلیات

تسکین خاطر آورد آن روی مهوشم
یاللعجب که جوش برد از دل آتشم

گر ابروی کمان تو سازد هزار صید
گوید که کم نگشته خدنگی ز ترکشم

قدّت به ناز دل برد و رخ به عشوه جان
بیچاره من که غارتی این کشاکشم

هردم به دیده صورت زلفت کنم خیال
نقشی بر آب میزنم از بس مشوشم

خال و خط و لب و ذقن و زلف و عارضت
هر یک دو چاره کرده به سودای این ششم

من صرع‌دار عشقم و نشگفت ای پری
گر پیش ابروان هلالیت در غشم

جیحون شراب چیست که با چشم آن نگار
من می نخورده مستم و بی‌باده سرخوشم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}