شمارهٔ ۳۸

غزلیات

شکست توبه‌ام از می بهار وقت صبوح
بهار می‌شکند توبه گر بود ز نصوح

نسیم صبح‌ که بر لاله و پیاله وزد
مرا نسیم حیاتی بود ز عالم روح

زهی صباح بجز آن تمام شب مستی
که پیر مغ‌بچگانش زند صلای صبوح

ز موج حادثه با جام می کناره بجوی
نجات خواه به توفان غم ز کشتی نوح

کمال حسن ندارد مجال استدلال
بر آفتاب نخواهد دلیل به ز وضوح

چو پای صدق نهادم به راه کعبه عشق
هزار در به رخم شد ز هر قدم مفتوح

فتوح روح صبوح سحر بود ساغر
علی الصباح ز ساقی طلب به روح فتوح

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}