غزل شمارهٔ ۴۲۷

غزلیات

من از این جا به ملامت نروم
که من این جا به امیدی گروم

گر به عقلم سخنی می‌گویند
بیم آن است که دیوانه شوم

گوش دل رفته به آواز سماع
نتوانم که نصیحت شنوم

همه گو باد ببر خرمن عمر
دو جهان بی تو نیرزد دو جوم

دوستان عیب و ملامت مکنید
کآن چه خود کاشته باشم، دِروم

من بیچارهٔ گردن به کمند
چه کنم گر به رکابش نروم؟

سعدیا گفت «به خوابم بینی»
بی‌وفا یارم اگر می‌غنوم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}