حکایت شمارهٔ ۴۱

باب دوم در اخلاق درویشان

این حکایت شنو که در بغداد
رایت و پرده را خلاف افتاد

رایت از گردِ راه و رنجِ رکاب
گفت با پرده از طریقِ عتاب:

من و تو هر دو خواجه‌تاشانیم
بندهٔ بارگاهِ سلطانیم

من ز خدمت دمی نیاسودم
گاه و بیگاه در سفر بودم

تو نه رنج آزموده‌ای نه حصار
نه بیابان و باد و گرد و غبار

قدمِ من به سعی پیشتر است
پس چرا عزّتِ تو بیشتر است؟

تو برِ بندگان مه‌رویی
با غلامانِ یاسمن بویی

من فتاده به دستِ شاگردان
به سفر پای‌بند و سرگردان

گفت: من سر بر آستان دارم
نه چو تو سر بر آسمان دارم

هر که بیهوده گردن افرازد
خویشتن را به گردن اندازد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}