غزل شمارهٔ ۳۳۵

غزلیات

ای پسر نیستی ز هستی به
بت پرستی ز خودپرستی به

چون ز خود می‌رهاندت مستی
هوشیارا ز هوش مستی به

اجلم کند پای را دو سه گام
پیش دارد که پیش دستی به

از بلندی چو باز خواهی گشت
سوی پستی، مقام پستی به

با خود آ تا خداپرست شوی
ور خود از دست خود برستی به

در همه حالتی خوش است آری
ذوق مستی، وی الستی به

در هوا تیز رو مشو، چون برق
که درین ره چو باد سستی به

ای سرشته ز آب و گل آگه
نیستی کز فرشته هستی به

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}