شمارهٔ ۱۲۹

غزلیات

جهان بر خود مرا واله گرفته ست
مرا خود دل ز شهر و ده گرفته ست

به خاک این چمن، تهمت چه بندم
غبار از خود دلم چون به گرفته ست

کمندم با وجود لاغری ها
همیشه آهوی فربه گرفته ست

نگردد گریه ی مستانه ام کم
که این باران شب شنبه گرفته ست

سلیم از اعتقاد حسن طبع است
که عالم را به خود واله گرفته ست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}