غزل شمارهٔ ۱۱۷

غزلیات

آفتابی ز ماه بسته نقاب
می نماید به چشم ما دریاب

نظری کن در آینه بنگر
ور نداری تو آینه دریاب

نقش غیری خیال اگر بندی
آن خیالی بود ولی در خواب

صورت و معنی همه داند
هر که او باشد از اولوالالباب

لیک در هرچه روی بنماید
هم مسبب ببین و هم اسباب

آفتاب است ماه خوانندش
نور مهر است گفته ام مهتاب

نعمت الله مربی نیکوست
تربیت یافته وی از ارباب

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}