غزل شمارهٔ ۱۲۸

غزلیات

آئینهٔ ذات عین ذات است
ذات است که مجمع صفات است

بی‌ جود وجود حضرت او
عالم به تمام فانیات است

می نوش مدام دُردی درد
کاین دُردی درد دل دوات است

میخانهٔ ما است در خرابات
و این خانه ورای شش جهات است

سیراب شدند خلق عالم
آری همه چیز ذو‌حیات است

گر کشته شوی به تیغ عشقش
آن حی قدیم خونبهات است

سید به حضور نعمت‌الله
دایم به وضو و در صلات است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}