غزل شمارهٔ ۱۵۴

غزلیات

در گوشهٔ میخانه کسی را که مقام است
ناقص نتوان گفت که او رند تمام است

از روز ازل تا به ابد عاشق و مستیم
خود خوشتر از این دولت جاوید کدامست

با ساقی رندان خرابات حریفیم
دائم بود آن ساقی و آن عشق مدام است

بی نام و نشان شو که درین کوی خرابات
بی نام و نشان هر که شود نیک به نام است

می نوش می عشق که پاکست و حلالست
این می نه شرابیست که در شرع حرام است

خوش جام حبابی که پر از آب حیاتست
مائیم چنین همدم و پیوسته به کام است

سلطان جهان بندهٔ سید شده از جان
این بندهٔ آن خواجه که در عشق غلامست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}