غزل شمارهٔ ۲۱۳

غزلیات

دل به دنیا مده که آن هیچست
آن جهان جو که این جهان هیچست

هر کرا علم هست و مالش نیست
قدر او نزد جاهلان هیچست

چه کنی مفردات ای مولا
غیر مفرد در این میان هیچست

ای که گوئی نشان او جویم
بی نشانست و آن نشان هیچست

لطف معنی طلب تو از صورت
بی معانی همه بیان هیچست

در پی زن مرو که چون دنیا
شیوهٔ شکل این و آن هیچست

ذوق نقش خیال چندان نیست
لذت و وهم عاقلان هیچست

منصب زهد نزد ما سهلست
عشرت و عشق فاسقان هیچست

به جز از زندگی حضرت ما
نزد رندان عاشقان هیچست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}