غزل شمارهٔ ۶۰۵

غزلیات

معنی یکی و صورت او در ظهور صد
چه جای او که صورت او هست بی عدد

آئینه بی شمار و نماینده اش یکی
باشد صفات بی حد و ذاتش بود احد

کحال حاذقی طلب ای عقل بوالفضول
تا چشم روشن تو کند پاک از رمد

محتاج ماست عالم و ما بی نیاز از او
با غیرش احتیاج کجا باشد آن صمد

ما چون نبییم و همدم نائی لطف او
هر دم دمی جدید درین نی همی دمد

در دام ما درآید و دانه خورد ز ما
مرغی کز آشیانه توحید بر پرد

سید که میر مجلس مستان عالم است
با ما حریف باشد از این جام می خورد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}