غزل شمارهٔ ۶۰۶

غزلیات

توحید و موحد و موحد
این هر سه یکیست نزد اوحد

صد آینه گر یکی ببیند
صد یک بنماید و یکی صد

محدود حدود در ظهور است
آری چو حد است حد و بیحد

آن کس که خدای خویش بشناخت
گویا که خبر ندارد از خود

در دار وجود این و آن هست
در کتم عدم نه نیک و نه بد

مستیم و خراب در خرابات
با ساقی عاشقان مؤبد

بحریست وجود نعمت الله
گاهی در جزر و گاه در مد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}