غزل شمارهٔ ۶۱۳

غزلیات

هرکه فانی شود بقا یابد
خوش بقائی از این فنا یابد

آنکه نام و نشان خود گم کرد
آنچه گم کرده است وایابد

بنده ای کو گدای سلطان است
پادشاهی دو سرا یابد

هر که با بینوا دمی دم زد
خوش نوائی ز بینوا یابد

غرق بحر محیط هر که شود
عین ما را به عین ما یابد

عشق مست است و عقل مخمور است
ذوق مستان ما کجا یابد

نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
نور او را به دیده ها یابد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}