غزل شمارهٔ ۶۷۳

غزلیات

روی خود را به نور دل بنمود
نظری خوش به چشم ما فرمود

ساقی ما چو رند مستی دید
می خمخانه را به ما پیمود

دل ما را به لطف خود بنواخت
رحمتی هم به جای خود فرمود

آتشی رو نمود موسی را
در حقیقت اله موسی بود

در میخانهٔ همه عالم
ساقی ما به روی ما بگشود

دُرد دردش دلی که نوش نکرد
درد او را کجا بود بهبود

جان عارف فدای سید باد
که دل عارفان از او آسود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}