غزل شمارهٔ ۹۰۴

غزلیات

بیا و پردهٔ هستی برانداز
به خاک نیستی خود را درانداز

برانداز این بنای خودپرستی
ز نو طرحی و فرشی دیگر انداز

سرای عقل ، بنیادی ندارد
خرابش ساز و بنیادش برانداز

سر زلف بتی رعنا به دست آر
چو سرمستان به پای او سرانداز

چو عشقش مجمری بر آتش انداز
تو عود جان روان در مجمر انداز

خراباتست و رندان لاابالی
بیا ساقی و می در ساغر انداز

اگر خواهی که یابی ذوق سید
نظر بر معنی صورتگر انداز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}