غزل شمارهٔ ۵۹۱

غزلیات

چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟
که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را

بس است خواب گران چشم بی بصیرت را
مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را

مده به خلوت خود راه، اهل صحبت را
مساز حلقه کثرت کمند وحدت را

ز خشت، بالش و از خاک تیره بستر کن
مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را

به آشنایی مردم مرو ز راه که نیست
به غیر خوردن دل دانه دام صحبت را

ز همرهان موافق جدا مشو در راه
مکن دو آتشه زنهار داغ غربت را

کسی ز چهره مقصود چشم آب دهد
که توتیای نظر ساخت گرد کلفت را

ز کاهلی ره نزدیک دور می گردد
به خلوت لحد انداز خواب راحت را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}