غزل شمارهٔ ۷۰۹

غزلیات

پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را

ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را

شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را

جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}